Nee. Dat mag je niet doen. Maar dat doen we stiekem allemaal wel, toch? En is dat dan fout?
Het is een vraag die me de laatste dagen bezig gehouden heeft. En dat omdat MaryDes Design me deze week het voorontwerp voor de cover van mijn nieuwe boek doorstuurde. Dat voelt een beetje als Sinterklaas en kerst op hetzelfde moment. Ik kreeg een mail met bijlagen die me deden dromen. Ik was content, echt waar. De sfeer die ik wou weergeven, het verhaal dat ik je ga vertellen, het zat voor 90% in de keuzes die ik voorgeschoteld kreeg. De spanning, het mysterie, ik vond het er allemaal in terug. Nu nog wat bijschaven en dan kan ik mijn boekomslag binnenkort met jou delen. 
En wees eens eerlijk, een cover is wel belangrijk he? Welke boeken neem jij vast als je een boekhandel binnenkomt? Ik geef eerlijk toe dat ik screen op covers en titels. 
En toen werd ik nieuwsgierig. 
Waar let jij op als je een boek kiest? Wat voor covers spreken jou aan? Welke titels? En wat doe je nog voor je besluit een boek te kopen? 

Maar het gaat hier om een zegswijze, Kirsten, hoor ik jou denken. Uiteraard. Wanneer het niet over boeken gaat, dan is het wel een wijze keuze om dat niet altijd te doen: oordelen op basis van iemands omslag. Uiteraard zit er veel meer achter iemands snoet. 
Maar kijk, ik heb het over een boek. En toch hoop ik ergens dat je, na het lezen van Het eind van het feest, merkt dat ook achter die cover veel meer gelaagdheid zit. Want dat is wat ik je wil voorschotelen: een gelaagd verhaal over mensen en menselijke relaties. Waar veel meer inzit dan je op het eerste zicht zou zeggen, op basis van de cover. 
Ben je nieuwsgierig geworden? Je geduld wordt nog even op de proef gesteld. Binnen een paar weken toon ik je de hele cover. En in mei volgt het boek. Geduld is een mooie deugd. Da's zo'n andere dooddoener, maar die bewaar ik voor een volgende keer.

​Mijn goede voornemens voor dit jaar zijn dat ik geen goede voornemens maak. Dat zei ik een aantal dagen geleden op 1 januari. Hetzelfde zei ik vorig jaar. En het jaar voordien. Je ziet het patroon wel.
Ik heb lak aan voornemens op 1 januari, vind ze fake en geforceerd. Tot ik met de hond ga wandelen en merk dat ik vaker dan anders reflecteer over wat ik de komende maanden anders wil. Ergens kruipt het onder je huid, zo’n nieuw jaar, ook al is het een einde en een begin waar ik niet om maal.
2024 is een jaar dat wel wat verandering met zich meebrengt. Om te beginnen komt mijn nieuwe roman uit in mei. Misschien toch geen slecht idee om eens na te denken hoe ik jou (die deze blog leest), maar vooral al die anderen die deze blog niét lezen daarvan op de hoogte ga brengen. Want dat boek verkoopt zichzelf niet, dat zal ik moeten doen. Dus wordt het hoog tijd om mijn sociale mediakanalen weer wat leven in te blazen, om een boekvoorstelling in te plannen (waar jij écht wilt bijzijn), om me in te schrijven voor beurzen en literaire evenementen, enzovoort, enzovoort.
Klinkt als veel werk. Klinkt als een voornemen. Een groot voornemen. Enfin, een goed voornemen.
 
Goede voornemens maken is één, ze ook in de praktijk brengen is iets anders. Word je bij voorbaat moe als je leest wat mij allemaal te doen staat? Ik ook. Hoe pak ik dat dan aan?
 
Ik maak mijn doelen concreet
Een knaller van een boekvoorstelling, dat kan alleen maar lukken als ik daar heel concreet mee aan de slag ga: waar, wanneer, wat? Enkele eenvoudige vragen die ik zo snel mogelijk ga oplossen. Anders gebeurt er niets.
 
Take small steps
Een dooddoener misschien, maar voor mij o zo waar. Van grote voornemens word ik moe. Niet de eerste minuut. Dan laait het enthousiasme op en denk ik: yes! Maar dan, dan stort dat in als een kaartenhuisje dat te snel en te hoog gebouwd werd.
Laat ik eerst maar eens zorgen dat jij informatie over mijn boek kan vinden. Werkt mijn website nog? Ja. Vind je daar iets terug over mijn nieuw boek? Nu wel! Dat was niet.
 
Deel je voornemen met anderen
Bij deze. Maar hier zit een maar. Door met anderen te delen, zorg je ervoor dat zij jou kunnen uitdagen. Dat heet extrinsieke motivatie. Dat blijft niet werken. Ga vooral op zoek naar waarom jij jouw doel wil volhouden, what’s in it for you. Dat is jouw intrinsieke motivatie en die heb je zeker nodig om vol te houden.
 
Voor nu: ga alvast een kijkje nemen op mijn website. Reserveer je boek. Dan heb jij al een eerste stap gezet naar jouw goed voornemen om in 2024 meer te gaan lezen!

Sinds zaterdag hebben we een hond. En nu is niets nog zoals het vorige week was. De hele dag draait rond: moet ze plassen? Heeft ze honger? Wie gaat met haar wandelen? Wie blijft in haar buurt zitten? Heeft ze stress? Vragen die tot vorige week in een diep donker deel van mijn hersenen begraven lagen.
Begrijp me niet verkeerd: een hond nemen was een doordachte keuze waar we al bijna een jaar over nadenken. De timing is niet slecht: we hebben geen kleine kinderen meer in huis, we zijn met 6 (bijna) volwassenen bijna de hele dag thuis, dus we kunnen tijd maken om voor haar te zorgen. En ik kijk uit naar lange wandelingen met haar, naar het fascinerende proces van ontdekken en groeien. Ik word blij van haar lieve snoet en haar zotte energieke puppybuien. 

​Onderstaande puntjes helpen me tegenwoordig door de dag. Ik deel ze graag met jou en hoop dat jij er ook iets aan hebt.

• Om te beginnen: laat het gewoon gebeuren. De hond is er, ze heeft  aandacht nodig, dat is niet anders. Gewoon al accepteren dat ik de komende dagen niet ononderbroken, uren aan een stuk kan werken, neemt al veel stress weg. 
• Ik schrijf alles op wat door mijn hoofd schiet. Elke kleine to do, elke futiliteit die ik anders probleemloos zou onthouden, komt in mijn bullet journal. Zo kan dat allemaal uit mijn hoofd en is er ruimte voor de dingen die écht mijn aandacht nodig hebben.
• Ik deel mijn dag nu ook in in kleine blokken en schrijf duidelijk op wat ik in dat blok wil doen. Ik check bij mezelf of ik me niets wijsmaak en of mijn minidoelen wel realistisch zijn. 
• Ik hou rekening met het ritme van de hond. Na het wandelen een lange dut? Nee, dat doet ze niet. Blijkbaar moet ze dan eerst nog een half uurtje uitrazen en daarna kan ze gaan dutten. Dus doe ik eerst een half uurtje breinloos werk, zoals de filmpjes van de training uploaden. Want zeg nu zelf: dat doet het internet eigenlijk voor mij. Wanneer de filmpjes geupload zijn, valt zij in diepe slaap en kan ik geconcentreerd gaan werken. 
• Ik communiceer veel meer dan anders met mijn huisgenoten. Althans, die op 2 benen. Duidelijk afspreken wie wanneer met Olga kan gaan wandelen, hoe we met haar communiceren, wie zich aan haar energie-uitbarstingen ergert, dat helpt allemaal om het algemene stresslevel naar beneden te halen. 

En geloof me, na de overweldiging van de eerste 2 dagen, hebben we al aardig onze draai gevonden. We lachen wat af met dat zot beest. En mijn werk, dat geraakt ook wel klaar. Op andere momenten, met een andere intensiteit, maar het gebeurt. 
En jij, hoe deal jij met jouw eigen kleine Olga? Ik ben erg benieuwd om te horen hoe jij onvoorziene situaties en verlies aan focus aanpakt!

Vandaag is het mijn verjaardag. Een dag die ik al heel mijn leven associeer met grijze lucht en schemerduister bij de taart. Als kind werd ik niet instant vrolijk van verjaren. Daar had dat weer zeker iets mee te maken, maar ook de traditie in de lagere school. Ik begreep het concept verjaren niet zo goed. Wanneer we jarig waren, moesten we trakteren. Niet met iets dat je zelf uitgekozen had, maar met een koekje van de zuster. Zuster Bernadette. Als ik daar nu op terugkijk, was dat best vooruitstrevend: alle kinderen gelijk voor de wet, geen opbod van traktaties. Maar toen vond ik het maar niks.
De kloosteroverste zwaaide in die tijd nog stevig de plak - zo oud ben ik dus al (!). En verjaren werd op haar manier gedaan. Wanneer het jouw dagje was, moest je de paar trappen naar het kloostergebouw beklimmen. Grijze trappen op een grijze speelplaats, onder een grijze lucht. Dan kreeg je koekjes van de zuster, die je moest uitdelen aan je klasgenoten. Penny wafers. Een koekje vol lucht in een saai bruin papier. Waar was het feest? En de uitbundigheid? Tot op vandaag heb ik een hekel aan die koekjes.
Maar waar mijn tienjarige ik echt mee worstelde, was de vraag waarom ik moest trakteren op mijn verjaardag? Het was toch MIJN dagje? Zou ik niet van iedereen een cadeautje moeten krijgen in plaats van saaie koeken rond te delen? 
De kunst van het geven had ik duidelijk niet onder de knie. 

Maar het is goedgekomen met mij. Oef! Met het ouder worden, leerde ik ook geven appreciëren. Wat doe ik nu anders?

• Ik beslis zelf wat ik geef. Je kan het een boomerang-present noemen, maar door iets te geven dat je zelf ook leuk vindt, krijg je al een heel andere dynamiek.
• Ik geef persoonlijke dingen. Ik heb erover nagedacht, vaak ook plannetjes gesmeed, stiekem informatie ingewonnen en hoop/denk ergens dat mijn geschenk écht iemand blij zal maken. ​
• Tenslotte geef ik vanuit mezelf. Omdat ik dat wil. De waarde overstijgt dan vele malen die van de luchtige Penny Wafer. 

Er is nog een ander aspect aan geven dat ik erg waardeer. Ik ben een fan van de Warmste Week. Van de dynamiek die dat teweeg brengt. En het magische woord hier is 'samen.' Door te geven zet je dingen in beweging. Leren mensen relativeren, connecteren, en krijgt alles een wat zachter randje.
​ Je trakteert jezelf op een heus feestje. Vanbinnen dan toch.
En ik weet het, dit jaar is 'samen' vooral virtueel samen, maar ik ga het toch proberen. 

Vandaag ben ik dus weer jarig. En heb ik besloten om opnieuw te trakteren. Niet met Penny wafers, maar met iets dat ik oprecht graag schenk. Een muurtekening. 
Uiteraard kan ik niet bij ieder van jullie langskomen om een muurtekening te maken en moet er een 'winnaar' zijn. Dus creëerde ik een give away. 
En eerlijk? Ik was vanmorgen echt kinderlijk blij om hem te kunnen lanceren, die give away. Ik ben echt benieuwd voor wie ik straks ga schetsen, ontwerpen en tekenen. Dus, ook al is jouw idee nu nog heel vaag, doe maar mee!  

Wat kan je winnen?
Een muurtekening dus. Dat kan een quote, een tekening, een eye-catcher zijn, zowat alles. Deze kan in jouw bedrijf komen, maar ook bij jou thuis. In jouw bureau, slaapkamer, noem maar op. En de tekening is helemaal jouw ontwerp. Geen paniek. Ik help je daarbij. 
Hoe doe je mee? 

1. Volg mij op instagram of op facebook (of op allebei, dan zit je 2 keer in de pot)
2. Deel het bericht op instagram of facebook op jouw eigen verhaal of tijdlijn
3. Tag 3 andere mensen onder het bericht die ook wel een muurtekening zouden willen. 

Op 20 november sluit ik af, op 21 november maak ik de winnaar bekend. 
Succes! 

Mijn intenties zijn altijd goed. Net als die van jou waarschijnlijk. Elke jaar, ergens in november, neem ik me voor om kerstkaarten te versturen. Naar iedereen die me lief is, zeker naar de mensen die ik het afgelopen jaar nauwelijks hoorde of zag. In november zijn mijn plannen groots: ik ga zelf kaarten maken, met veel liefde en geduld. Of op zijn minst zelf kaarten kopen. Zorgvuldig uitgekozen, originele ontwerpen. Ken je dat? 
En zo gaat dit verhaal verder bij mij: november sneeuwt onder met drukte, verjaardagen, nakende examens. Bijna geruisloos neemt december daarna het roer over met nog meer drukte, sintbezoeken, examens, cadeaus die ineens ook nog gekocht moeten worden, werk dat af moet geraken. En dan is het plotseling 25 december. Ik heb geen enkele kaart verstuurd, laat staan gemaakt. Er blijft alleen plan B: aan manlief vragen om kaarten uit het grootwarenhuis mee te brengen, samen met de kerstboodschappen. Kaarten die glanzende eenheidsworst zijn, met een foto van 2 champagneglazen, een veel te goudkleurige kerstroos en in krullerige letters 'gelukkig nieuwjaar!' er op. Lelijke krullerige letters. Terwijl ik nota bene handletter! Ik stuur alleen de hoogstnoodzakelijke kaarten en denk: "volgend jaar maak ik mijn kaarten zelf. Op tijd." 

En dat is een understatement. Niets is dit jaar routine. 2020 wou een ander jaar worden? Een tikje apart? Welnu, ik doe mee! Want nog minder dan anders zag en hoorde ik de mensen die me lief zijn. Nog meer dan anders wil ik hen laten weten dat ik aan hen denk, wil ik hen het beste wensen. Dus! Dit jaar maak ik zelf mijn kerstkaarten. En wel op tijd. Meer nog, ik ben er al aan bezig. Zie je de trots hier van de woorden afdruipen? Het zal wel zijn! 

Maar ik wil dit gloriemoment niet voor mezelf houden. Ik deel het graag met jou en daarom maakte ik deze gratis workshop zodat jij ook aan de slag kan! 
Je maakt niet alleen je eigen kaartjes, ik leer je op de koop toe ook de basisbeginselen van het handletteren. ​
​Laat ons 2020 afsluiten met een positieve noot en de mensen die we graag zien een welgemeende, verzorgde kerstkaart sturen.

Nu heb je de tool in handen om aan jouw kerstkaarten te beginnen. Niets houd je nu nog tegen. Of toch? Moet je eerst nog -tig andere dingen en gaat de workshop ondersneeuwen? Daar gaan we iets aan doen!

Korte metten met uitstellen
Hoe speelde ik dat klaar om nu al kerstkaarten klaar te hebben? Dit werkte voor mij:

• Creëer een 'sense of urgency'. Zolang je blijft geloven dat kerstkaarten pas klaar moeten zijn op 25 december, kom je niet in beweging ... voor 25 december. Door jezelf een vroegere deadline op te leggen, kom je vroeger in actie. Daarom sluit ik de workshop ook af op 20 december. Dan moet je helemaal klaar zijn. Reken dus een aantal dagen vòòr 20 december om ermee aan de slag te gaan. Zet die timing scherp!
• Voel de pijn. De timing kan nog zo scherp staan, maar als je niet voelt hoeveel pijn het jou gaat doen als je ze niet haalt, dan werkt het nog niet. Schrijf minstens 5 redenen op waarom het zo belangrijk is dat je die mensen een persoonlijke kaart stuurt. En hang die redenen boven je bureau, bed, badkamerspiegel. Laat dat papiertje elke dag in je gezicht schreeuwen hoe belangrijk het is dat je in actie schiet!
• Plan bewust tijd in om aan de slag te gaan. Wanneer je wacht tot je werk gedaan is, je huis gekuist is en jouw 10000 stappen voor vandaag gezet zijn, komt het er nooit van. Boek je eigen agenda in!
• Tenslotte: wees realistisch. Wil je 30 kaarten verzenden? Overweeg dan om ze niet allemaal van a tot z zelf te maken. Het moet tenslotte leuk blijven. Combineer zelfgemaakt met zelfgekocht. En doe dan niet die fameuze grootwarenhuismove, maar koop bij een Belgische webshop, bij iemand die zelf met hart en ziel haar persoonlijkheid in die kaartjes stak. 

Favoriete postkaartwebshops
Weet je niet waar je moet beginnen zoeken? Ik deed wat opzoekwerk voor jou en geef jou graag mijn favoriete webshopadresjes mee. 
Withloov - Ellen maakt prachtige ontwerpen met een grappige toets, maar daarnaast ook memory boxen en ze werkt zelfs met een postkaartabonnement. Zeker de moeite om haar website eens te checken.
Yellow Sky - Dageraad verkoopt niet alleen vrolijke, kleurrijke kerstkaarten, maar ook leuke interieurspulletjes. Hier heb je een one stop shop voor al je kerstaankopen.
Kaart met Gaatjes - Emma's website is nu nog heel stil, maar achter de schermen wordt er volop aan de collectie gewerkt die de komende dagen online komt. Maar ik wou ze zeker met jullie delen, want de stijl is nog eens iets helemaal anders. Ik ben fan!
Tenslotte geef ik je ook nog Studio Han mee, voor kaartjes met een grappige toets en fris design. 

Waar wacht je nog op om eraan te beginnen? Je moest al bezig zijn. 
Hoe moest dat nu weer? Zo:

• Registreer je voor de gratis workshop
• Plan in je agenda tijd in om jouw kaarten te maken. Op 20 december haal ik de workshop onherroepelijk offline, dus begin op tijd. 
• Te veel werk? Vul dan aan met ontwerpen uit jouw favoriete webshop. Of de mijne, adresjes hierboven.
• Maak jezelf trots en beleef plezier en voldoening aan jouw tijdig verzonden, originele kerstkaarten! En laat jouw verwezenlijkingen zeker achter in de comments!

Ik neem je even mee terug in de tijd. We schrijven begin 2016. Het jaar voordien volgde ik de training 'visual facilitation' en was onmiddellijk fan van de manier van werken. Ik trok mijn Pipi Langkous sokken aan en begon dit toe te passen in mijn eigen trainingen. Les geven op een flipover. Dat had ik nog nooit gedaan, dus ik dacht dat ik het wel kon.  
De voordelen waren mij onmiddellijk duidelijk: je kan heel snel de essentie op 1 blad vatten en je triggert de deelnemers om ook visueel te gaan denken, waardoor wat je vertelt veel beter blijft hangen. 
Vond ik mezelf een meester-visualisator vanaf die eerste dag? Nee. Bijlange niet. Ik zag room for improvement, all over the place. Maar de Pipi Langkous in mij zei dat het cool was, dat deelnemers begrepen waar ik het over had en dat elke visualisatie meer bijdroeg aan hun leerproces dan geen visualisatie. 
​Ik bevond me op de cyclus van Kolb nogal in het bewust onbekwaam kamp. Maar geen Pipi Langkous die daarom maalt.   

Vandaag doe ik wat dingen anders. Ik werkte aan de leesbaarheid van mijn tekst, aan mijn lijnwerk, aan mijn kleurgebruik en aan mijn tekenskills om er maar een paar te noemen. Ik schoof geleidelijk aan op op Kolb's cyclus. Ik oefende veel en werd bewust bekwaam. Af en toe ben ik zelfs verrast van wat ik op papier zet en voel ik me onbewust bekwaam.
Ben ik vandaag beter als lesgever? Nee, ik schrijf bewust dat ik de dingen 'anders' doe. 
De essentie van het visualiseren, die had ik in 2016 ook al te pakken. De basisregels die je in de training Visualiseren leert, die kan je vanaf dag 1 toepassen in jouw eigen job. De verfijning, die kwam er bij mij met de jaren, omdat ik graag teken, omdat ik gebeten ben door het visualiseren. Maar is die verfijning noodzakelijk om hiermee aan de slag te gaan? Ik denk van niet. 

Punt B is dus niet noodzakelijk beter. Want mocht ik jou alleen de linker flipover getoond hebben, zou je ook begrepen hebben waar de leercyclus van Kolb over gaat. Maar ik ga niet ontkennen dat de rechter flipover doordachter is, dat er meer oefening achter schuil gaat. 
Maar laat dat jou niet tegenhouden op met visualiseren aan de slag te gaan, integendeel! Elke visualisatie is beter dan geen visualisatie. Met een eenvoudige cirkel geef ik in één pentrek weer dat dit een cyclisch gebeuren is. Daar heb ik anders heel wat woorden voor nodig. 
Hier zijn alvast wat tips om van start te gaan: 

• Volg een basiscursus zodat je de essentiële regels van het visualiseren kent. Want dan pas kan je ze gaan gebruiken. En als je toch een training gaat volgen, volg dan deze: boost de kracht van je brein met visualiseren - de online editie. Iedereen die de cursus al volgde, geraakt minstens aan punt A.
• Ga dan oefenen. Focus op 1 leerpunt per keer. Ben je niet tevreden over jouw handschrift op een bord/whiteboard/flipover? Ga dan eerst daarmee aan de slag. Pas wanneer dat goed in je vingers zit en je jezelf bekwaam voelt, leg je je een nieuwe drill op.
• Zorg ervoor dat je altijd papier en een zwarte stift bij de hand hebt. Gebruik elke gelegenheid om een gedachte neer te schrijven, al dan niet met schets. Doodle er op los, want oefening baart kunst.
• Neem babystapjes. Wees daarbij mild voor jezelf. Onderlijn je jouw titel uit de losse pols en is die lijn krom? Wel, je hebt op zijn minst al duidelijk gemaakt dat het een titel is, door er een lijn onder te trekken. 
• Visualiseren is niet hetzelfde als tekenen. Met 5 basisvormen (die iedereen kan tekenen!) kom je al een heel eind. Is besteedde daar een aparte blogpost aan, waar je ook een gratis oefening kan downloaden, lees hem nog eens na.  
• ​En tenslotte: zoek je eigen ding in het visualisatie aanbod. Niet iedereen tekent graag en goed mannetjes. Maar ook zonder dat aspect kan je hele krachtige visuals maken. Tijdens de online training licht ik alle aspecten toe en in de afsluitende oefeningen ga je helemaal ontdekken wat jouw stijl is, jouw toepassingen zullen worden. 

Laat je niet afschrikken door je eigen beperkende gedachten en begin bij het begin, bijvoorbeeld bij Visualiseren online. 
Waar vond je weer die gratis oefening om te leren visualiseren? Dat was hier: 

Aan de slag gegaan met deze oefening? Laat je resultaat dan zeker zien in de comments van deze blog!

Het hele weekend lang bleef ik met een onwezenlijk gevoel zitten. Aan de ene kant was het vreemd vertrouwd, dat binnenzitten omwille van het bijna-jarige-virus. We deden dat al eens in de lente, dus waarom zouden we dat niet opnieuw kunnen. 
Maar aan de andere kant was het erg eng dat we nu niet alleen door het virus maar ook mét het virus binnen zaten. De ver-van-mijn-bed-show was ineens de in-ons-bed-show. 
En dan heb je tijd om urenlang alle regels suf beredeneren, theorieën uit te denken over hoe zo'n crisis beter aangepakt kan worden, boompjes op te zetten over 'als men toen maar dat had gedaan' en doordrammen tot we een ons wegen. Maar weet je? Dat helpt niet. Dat resulteert alleen maar in negativiteit. In schuldigen zoeken. In grommelen op politiekers en virologen die het, in mijn ogen, ook allemaal al lang niet meer weten en ergens diep vanbinnen nog altijd oprecht zijn en hopen dat hun beslissingen juist en bijdragend zijn. Nogmaals: dat helpt niet. 
Daar wordt mijn dochter niet sneller beter door. Daar wordt de overrompeling die ik in de ogen van mijn huisarts lees niet minder door. 
Mocht het virus een brein hebben, dan zou dat exact zijn wat het wil bewerkstelligen: nog meer negativiteit.

Weet je wat wel helpt? In alle eer en geweten voor jezelf de regels naleven. Geen onnodige risico's nemen. Lief blijven voor elkaar. Ik kreeg zoveel berichtjes de afgelopen week van lieve en bezorgde mensen en echt waar: dat deed zoveel deugd.
Je eigen veerkracht aanspreken, of als je die niet meer hebt, goed voor jezelf zorgen, zodat je opnieuw veerkrachtiger wordt. 
Je aanpassen waar mogelijk en altijd naar de positieve dingen blijven kijken. 
Zo zag ik het al gebeuren dat de workshops die ik zou gaan geven, deze week en in november, niet zouden kunnen plaatsvinden. Zonde! Want ik keek er echt naar uit. Ik zou je scherm kunnen laten druipen van het zelfmedelijden als ik dat zou willen, echt waar. Maar daar kies ik resoluut niet voor. 
In de plaats daarvan ging ik aan het werk. Ik wil zorgen voor een online alternatief. Eentje dat minstens even goed, maar zo mogelijk nog beter is dan de versie die ik zou gaan geven in november. 
Ik ga jou leren visualiseren. Tekeningen maken en blitse notities nemen. Leuke poppetjes tekenen en banners maken. En dat allemaal op jouw eigen tempo, net omdat het online is. 
En omdat ik toch bezig was, bedacht ik dat ik je net zo goed nu al aan het werk kan zetten. Ik leer je alvast die banner maken. Dan kan je daar al mee uitpakken terwijl ik de rest van de workshop uitwerkt. 

En in de tussentijd zijn wij allemaal virusvrij verklaard. Met de dochter gaat het al een pak beter. En verder blijven wij positief. En doen we niet zot, het bijna-jarige-virus hoeft niet op mij te rekenen voor zijn verdere verspreiding. 
Het enige dat ik de komende maanden verder verspreid is positiviteit. En hoe je moet visualiseren ;-). Dat ook!

Deze quote vat het zo wel een beetje samen. De stroming van de laatste tijd. Alles is in beweging. Dingen komen op mijn pad, andere zaken kan ik niet vatten voor ze voorbij flitsen. Ik ontmoet nieuwe mensen, ik kom oude bekenden tegen. Niet alles is even helder, niet alles is even leuk. Het doet wat met een mens, jezelf beloven dat je nu echt op je eigen benen mag gaan staan. 

Want - voor wie nu pas inhaakt - dat is wat ik deed: volop kiezen voor mijn eigen bedrijf. Dat waar ik goed in ben - krachtige visuals maken, analyseren, woord en beeld bedenken - inzetten voor gedreven mensen, die een passie hebben die ze met de wereld willen delen, maar zelf liever praten dan tekenen of schrijven. Of dat nu hun bedrijf is, een waarde die iemand uitdraagt of een methodiek die ze trainen, dat kan allemaal. Wat kenmerkt al deze mensen voor wie ik wil gaan werken? Ze staan in vuur en vlam wanneer ze kunnen vertellen over hun product, droom of kennis. Maar van zodra ze iets op papier moeten zetten, blokkeren ze. Ik werk voor mensen die zichzelf niet creatief noemen. Of die van zichzelf vinden dat ze niet kunnen tekenen. Of niet kunnen schrijven. 
En dat is helemaal ok. Want jij, spraakwaterval, staat in jouw kracht wanneer jij met de essentie van jouw beroep kan bezig zijn. Niet wanneer je het moet tekenen of omschrijven. En laat dat laatste nu zijn waar ik wel in mijn kracht sta. Waar ik wel graag voor opsta en blij van wordt. Bovendien luister ik graag naar andermans verhalen. Maakt het me warm om iemands enthousiasme te doorgronden en in een muurtekening of infographic te kunnen teruggeven. ​

En in de tussentijd, tot mijn agenda volstroomt met opdrachten en leuke ontmoetingen, ben ik dus onderweg. Het waarheen is nog niet helemaal scherp, dat bezorgt me soms kriebels. De weg ziet er ook niet onmiddellijk gladjes geasfalteerd uit, dat ook niet. Ik voel hobbels, mul zand en bij momenten veel tegenwind. Wat een geluk dat ik graag wandel. 
Niet alles is even helder, niet alles is even leuk. MAAR. Ik ben in beweging. Ik heb een start gemaakt. Ik ga mensen gelukkig maken door voor hen te tekenen en te handletteren. Ik neem babystapjes en ga vooruit, op mijn eigen manier. 
Voel je de spanning? Voel je het enthousiasme en de snijdende angst die allebei om de hoogte toon schreeuwen in mijn hoofd? Ik ook! 

Gelukkig zijn er tochtgenoten op mijn weg. Mensen die langs de zijlijn supporteren, maar ook mensen die keihard meedenken en hun eerlijke mening geven over wat ik doe. Of niet doe. 
En jij, lezer, jou zie ik ook als een van die tochtgenoten. En daarom reik ik ook uit naar jou.

• Ken je gedreven praters in jouw omgeving, die wel eens een visualisator zoals ik kunnen gebruiken? Deel je dan mijn blog en mijn website met hen? 
• Wil je zelf op de hoogte blijven van wat ik doe? Misschien niet voor vandaag, maar wie weet, voor een leuke samenwerking in de toekomst? Schrijf je dan in op mijn nieuwsbrief, dan ben je de eerste die iets hoort wanneer ik iets nieuws probeer (maar dat doe ik niet elke dag, dus ik bombardeer je mailbox niet met rommel, beloofd!). 
• Of deel je gewoon graag mijn enthousiasme? Deel dan gerust deze post. Dat waardeer ik heel erg!

En toch. Ergens blijft het beestje knus opgerold onder onze hersenpan liggen om zich af en toe eens te roeren. Bijvoorbeeld wanneer je je wil inschrijven voor een training of workshop. Je leest ergens over, of hoort een vriend erg enthousiast vertellen over iets wat hij deed en je spontane ik wil al met de muis naar de 'ik schrijf me in' knop bewegen. Maar dan lopen die wangen weer rood aan. Want ergens in je hoofd wordt dat beest wakker en zegt zacht: "Je gaat je belachelijk maken." 
Laat ons dat eens wat concreter maken. Laat ons de workshop 'Haal meer uit vergaderingen en presentaties met sketchnotes' nemen. Hoe fijn zou het zijn wanneer je dat kon: beknopt en gefocust weergeven - in woord en beeld - wat je hoort en ziet. Een vergadering buitenstappen met notities die meteen bruikbaar zijn én bovendien ook voor anderen zo klaar als een klontje zijn. Wat een tijdswinst zou dat niet betekenen! Je voelt je hand al naar de muis gaan om op de link hierboven te klikken, maar dan is daar dat beestje weer. 'Jij kan helemaal niet tekenen.'
Je hand glijdt weer van de muis en je kaken zijn rood. Gelukkig schreef je je niet in. Want je zou je hopeloos belachelijk maken met je minimale tekengave. 
Tenminste: dat denk jij.  Want dat beest is een mooiprater. Dat beest is de verpersoonlijking van jouw belemmerende overtuigingen en daar mag je vandaag komaf mee maken. Steek hem in zijn kot!
Want wil jij leren sketchnoten? Doe dat dan gewoon. Wie zegt er dat je moet kunnen tekenen? Het beest? Wel, ik zal je zeggen hoe dat echt zit. Iedereen kan tekenen. Of op zijn minst visualiseren. Ben je ooit kind geweest? Zat je ooit op een kleuterschool? Wel, dan kan je tekenen. Kijk maar eens naar beide tekeningen hieronder. De linkse plukte ik van de blog creativebloq. De tweede tekende ik, uit mijn hoofd, op 5 seconden tijd. En wat zie jij in beide tekeningen? Een kat. Inderdaad.