Me-time met een staartje

Afgelopen zaterdag stond al enkele weken te blinken in mijn mentale agenda.  Manlief en de zonen trokken het hele weekend naar Duitsland voor een internationale zwemwedstrijd. Aangezien dochter daar niet moest zwemmen, had ik het weekend vol meidenspullen gepropt om te compenseren dat wij thuisbleven.  En met wat kon het weekend beter beginnen dan met een voormiddagje me-time? Dat was lang geleden en - al zeg ik het zelf - welverdiend. 
Dus schreef ik me in voor een workshop Handlettering die georganiseerd werd door Katrien van Marie Cadie.  Ze had hiervoor Liesbet van Mino Paper Sweets uitgenodigd. 
Na de nodige last minute wijzigingen in wat-doet-Dochter-terwijl-ik-workshop-volg slaagde ik erin om op tijd in Oorbeek te zijn, waar de workshop zou plaatsvinden in de prachtige setting van De Begijnhoeve.  
Drie jaar lang gaf ik zelf workshops aan dames en kinderen die hun creativiteit wilden botvieren met de naaimachine en ik hoopte stiekem dat ik me-time van hetzelfde kaliber zou krijgen, zoals ik hem ook jaren aan "mijn dames" gegeven had. 
En ja hoor, een leuke ontvangst, een koffietje en een koekje en een chit-chat babbeltje later vlogen we erin. Katrien en Liesbet zorgden voor een topvoormiddag me-time. 
De theorie leek eenvoudig en de praktijk was - zoals dat meestal gaat - net dat tikkeltje moeilijker. Wat onwennig in het begin, wat zoeken, wat stuntelen.  
Uiteindelijk had ik mijn eerste handwerkje zo goed als klaar toen ik 's middags naar huis vertrok.

Zoals dat wel vaker gaat bij mij, heb ik wat tijd nodig om alles tot mij te laten doordringen.  Dus later op de avond, na alle andere meidenspullen die ook nog moesten gebeuren die dag, zette ik me terug aan tafel met pennen en papier. 
Oefening baart kunst en eens je iets begint te produceren waarvan Dochter spontaan 'Oh!' zegt, smaakt alles naar meer.  
Dus volgde er een tweede quote en een derde en daarna nog eentje en nog eentje. Zo lang het internet ons van leuke quotes voorziet, kunnen wij handletteren. 

Gisterenavond probeerde ik nog wat verder.  Kan ik handletteren combineren met Visual Facilitation, de manier van visueel presenteren waar ik bij iLean workshops over geef en waar ik je hier over vertelde? Ik zette me aan de flipchart en probeerde, je kan het al raden, nog eens een quote uit.  Met het materiaal dat ik gebruik voor visual facilitations: grotere stiften, pastelkrijtjes, noem maar op.   En ja hoor, het lukt!

Daardoor werd ik geprikkeld om verder te experimenteren met kleur.  Want zwart, wit en een vleugje goud is leuk, maar hé, er zijn wel meer kleuren op de wereld, die ik eens wil proberen.  
Ik kan nog uren verdergaan want je merkt het al: ik ben gebeten door het handletteren.  Ik omarm deze nieuwe creatieve uitlaatklep, want anders dan bij het naaien hoef ik geen heel huis overhoop te halen met patronen en stof en naaimachines.  Anders dan met breien hoef ik geen steken te tellen en kan ik dus rustig met de huisgenoten praten tijdens het tekenen en uitproberen.  
De winter mag nog lang duren.  Manlief mag nog vele avonden naar vergaderingen gaan en ik zal waarschijnlijk zélf kerstkaartjes maken dit jaar.  Zo lang de pennen niet uitgedroogd zijn en het papier niet op is blijf ik handletteren!